19-04-08

Biografie Carina Slingerland

Mijn naam is Carina Slingerland. Ik Ben geboren op 7 oktober 1971 te Utrecht. Vanaf mijn 2e tot mijn 22ste heb ik in Zeeland gewoond. En sinds september 2005 woon ik in Haaksbergen (Overijssel).

                                        

Klik voor groot formaat

 

 

 

 

 

 

Opleidingen: LBO-Verzorging, MDGO-Agogisch werk, KMBO-Horeca de koksopleiding, Doktersassistente, BBL-Verpleegkundige, daarmee ben ik gestopt om verder te gaan in de gehandicaptenzorg. In Augustus 2008 ga ik weer naar school om de opleiding tot verzorgende -IG te gaan doen.

Beroep: Verzorgende in de gehandicaptenzorg

Sportverenigingen; Atletiek vereniging Haaksbergen, Tour-en fietsclub Haaksbergen en Triathlonverening Triade.

Mijn sportieve carriere begon toen ik 6 jaar oud was. Ik ging net als alle kinderen, op zwemles. En haalde op mijn 7e mijn diploma A. En daarnaast heb ik nog even, samen met mijn jongere zus op gymnastiek gezeten. Maar ik vond het zwemmen toch leuker. Ik deed op de lagere school mee met de jaarlijkse zwem 4 daagse. En op mijn 9e ging ik op reddend zwemmen. Mijn moeder die zat daar al op. En ze vond het wel wat voor mij en mijn oudere broer. Ik heb daar tot mijn 11e jaar opgezeten.

Op mijn 12e ging ik op korfbal. Een vriendinnetje van school zat toen op korfbal. En zij vroeg of ik zin had om een keer mee te komen trainen. Het was dichtbij huis en het was een gezellige sport. Totdat het team niet zo leuk meer was, ben ik ervan afgegaan. Het was namelijk een gemengde sport. De jongens waren wel fanatiek. Maar die meiden waren meer met hun uiterlijk bezig en om ruzie te maken met de tegenstanders, dan met serieus korfballen. Daarom besloot ik na 2 jaar te hebben gekorfbalt, te stoppen.

In 1989 ging ik naar het MDGO in Vlissingen. Eigenlijk had ik liever in dienst gegaan bij de Marine. Maar mijn ouders vonden mij daar nog wat te jong voor. En voor de Insurvice opleiding met verstandelijk gehandicapten was ik ook te jong. Toen maar naar het MDGO want na die opleiding kon ik alsnog met verstandelijk gehandicapten gaan werken. Ik moest toen nog verder naar school fietsen. 12 km heen en 12 weer terug. Het eerste jaar dat ik op die school zat, werd er een scholentriathlon georganiseerd en je kon je dan laten sponseren. Dat leek me wel een keer leuk om daar aan mee te doen. En zo deed ik toen mijn eerste triathlon, 250 meter zwemmen in het zwembad, 10 km fietsen en 3 km hardlopen. Het zwemmen en fietsen gingen mij toen wel aardig goed af het lopen ging wat minder. Maar ik werd uiteindelijk toch eerste bij de meisjes tot 18 jaar. Ik heb alleen geen idee meer hoeveel er mee deden. Ik had in ieder geval mijn eerste troffee gewonnen! Ik ben toen niet verder gegaan met deze tak van sport. Gewoon omdat ik daar toen niet echt de tijd en zin voor had. Ik zat ook nog op rugby, dat heb ik 2 jaar gedaan.

Op een gegeven moment vond ik dat sociale allemaal niets voor mij. Ik had al een bijbaantje in de horeca en vond dat eigenlijk meer bij mij passen. Ik ben in het 2e jaar van het MDGO gestopt en begonnen met een opleiding tot restaurantkok. Omdat ik vaak in het weekend en in de avonduren moest werken, deed ik weinig aan sport. Tot ik stage ging lopen in een restaurant waar de koks op zondagochtend altijd gingen fietsen met koks van restaurants uit de omgeving. Ik ging toen ook met die mannen mee. Ik was toen de enige vrouw van dat clubje en reden al gauw zo'n 70 a 80 km op zondagmorgen. En ik kon goed meekomen met die kerels. Ik heb dat een jaar gedaan en ik ging toen stage lopen in een Grando Rado park in Ouddorp. Het fietsen bleef ik wel bijhouden. Ik zat daar een jaar intern en kon gebruik maken van de fitness, het zwembad en een ideale omgeving om te fietsen.

Atlantic hotel Den Haag

Atlantic Hotel, Kijkduin

 

 

 

Mac Den Haag
Mc Donald's Binckhorstlaan, Den Haag

 Na deze stage kreeg ik een stage in een hotel in Den Haag, ik ben daar op kamers gegaan. De fiets ging natuurlijk ook mee. Alleen had ik na 2 maanden in dat hotel gewerkt te hebben het helemaal niet naar mijn zin. Ik ben toen daar weggegaan en heb toen een tijdje bij Mc Donalds gewerkt. Daar had ik het wel naar mijn zin. Maar toch bleeft de Marine me altijd trekken. Ik hoorde verhalen van een neef die bij het Korps Mariniers zat en van andere mensen die daar bij zaten. Dat wilde ik ook wel. In 1996 heb ik de stap genomen om toch te gaan solliciteren en werd aangenomen! Ik zou in opleiding gaan tot ziekenverpleger. Alleen de opleiding starte pas over 1 jaar. Ik wilde daar wel op wachten. Dus ik ben toen begonnen met trainen. Want er werd verwacht dat je een goede conditie moest hebben want je moest veel lopen en andere fysieke moest doen.

Ik ben naar een sportschool gegaan waar ik 3 keer in de week ging trainen. 1 keer in de week ging ik zwemmen en ik bleef ernaast ook nog fietsen. Ik begon met hardlopen op de hardloopband. Eerst hield ik het een paar minuten vol en toen ik uiteindelijk een aardig endje kon rennen ging ik ook buiten lopen. En een maand voordat ik bij de Marine ging was er de City-Pier-City loop en ik had als doel de 10 km te gaan lopen. Ik liep hem toen net onder het uur! Maar was erg trots opmezelf dat ik hem, zonder te wandelen heb uitgelopen.

April 1997 ging ik in dienst bij de Marine. Eerst kregen we een militaire opleiding van 6 weken. We moesten dus veel lopen, zwemmen en stormbanen bedwingen. Ik vond alles prachtig. De coopertest haalde ik met gemaak, dames moesten 1900 meter halen in 12 minuten. Ik haalde ruim de mannenafstand! Zij moesten 2400 meter zien te halen. Opdrukken en situps, het ging me allemaal goed af door die goede voorbereiding. De rest van de vrouwen konden mij niet inhalen met hardlopen en er waren mannen die de 2400 meter niet eens haalde. Dat gaf wel een enorme kick. Ik begon het hardlopen ook steeds leuker te vinden. Na de opleiding ben ik ook blijven lopen. Ik ben in 1998 in Doorn geplaats op een Mariniers kazerne, een ideale omgeving om te lopen. Er waren genoeg collega's die tussen de middag gingen lopen. Ik ging met een collega ziekenverpleger daar de bossen in om te gaan lopen. Hij gaf later toe dat hij veel moeite had gehad om me bij te houden!

UONDCAOUVMWBCAQUH1X6CAKBIHWECAACYTJOCAMQX0SPCAZ020TKCA1FP1LOCA9CKZY7CAWUEF1BCAIS52XMCABI0FP6CALC3F3WCAXIBE8XCA8QQPN4CAC0BMariniers

Na mijn plaatsing in Doorn werd ik op mijn eerste schip geplaats, De Hr Ms Van Brakel ik heb daarop gevaren van 1999 tot 2001. aan boord hadden we dan een aantal fitness toestellen waarop je kon trainen tijdens het varen. De hardloopband en de stepmachine werden vaak door mij gebruikt. Er was een intekenlijst zodat je de apparaten kon reserveren. Aan het begin van een reis moest je er altijd vroeg bij wezen anders kon je niet op de loopband of step. Maar naarmate de reis vorderde hoefde ik me niet eens meer in te schrijven en kon ik een uur op de loopband! En als we binnen lagen in een haven had ik altijd wel iemand met wie ik samen kon lopen en de fiets ging ook altijd overal naartoe. Maar echt optimaal trainen was wel lastig. Als de boot schommelde ging het lopen helemaal niet!

In 2000 ben ik begonnen met een duikcursus omdat we met de van Brakel 5 maanden naar het Caribisch gebied gingen. Toen ben ik minder gaan lopen en me meer op het duiken gaan richten. Ik heb toen veel gedoken ook tijdens mijn vakanties.

janvanbrakel1

Hr.Ms Jan van Brakel, nog als Nederlands Fergat.

 

In 2001 werd de boot verkocht aan de Grieken en kwam ik op een andere boot terecht, de Hr Ms van Speijk. In september 2002 We gingen toen weer naar het Caribisch gebied. Duikspullen weer mee. Alleen eindigde de reis niet zoals ik gewild had. We zouden eerst een week op Curacao binnen liggen en de meeste mensen hadden toen vrij. Ik ook en we gingen met een hele groep duiken. Maar toen ging het bij mij mis! Ik kreeg na het duiken keelpijn. Eerst dacht ik dat ik verkouden zou worden want ik voelde me niet lekker. Maar s'nachts in bed kon ik me haast niet meer bewegen omdat ik pijn kreeg op de borst en rug. Ze hebben me toen naar het ziekenhuisgebracht en bleek ik een Medistinaal halsemfyseem te hebben opgelopen door het duiken. Er zijn dan longblaasjes geknapt en die lucht is dan om de longen, hart en luchtpijp gaan zitten wat voor pijn en benauwdheid zorgen. Ik heb daar 4 dagen in het ziekenhuis gelegen aan de zuurstof. Ik werd op woensdag ontslagen en we zouden zaterdag weer gaan uitvaren. Dat was de bedoeling tenminste. Maar omdat ze het niet helemaal vertrouwde mocht ik niet mee en werdt ik voor verder onderzoek naar Nederland gestuurd. Dus einde Westreis, einde varen en vooral einde duiken! Dat vond ik toen ontzettend erg. Ik was daar heel gedreven in. In Nederland kreeg ik te horen dat ik Astma had en dat ik een afwijking in mijn linker long heb waardoor ik niet mag duiken. Het gevaar bestaat dat dan mijn long dan volledig kan knappen. Sporten is geen enkel probleem alleen niet op hoogte of diepte met zuurstoffles.

Dit kwam erg hard aan. Zeker omdat ik ook niet meer terug mocht aan boord. De reder daarvan was, is dat ze een andere ziekenverpleger hadden over laten vliegen omdat ze dachten dat het zo ernstig was. Gelukkig bleek het allemaal mee te vallen. Na 2 jaar weinig meer gelopen te hebben, door het varen en duiken heb ik dat maar weer opgepakt. Ik kreeg een plaatsing op de Kazerne in Den Haag. Maar omdat de werkzaamheden niet echt veel was, had ik genoeg tijd om te sporten. Ik liep regelmatig door de duinen richting Scheveningen en ik kreeg plezier in het lopen. Ik voelde me er ook stukken beter door.

speijk_16

Omdat ze wisten dat ik erg graag terug naar de West wilde, kreeg ik het aanbod om 1 1/2 jaar geplaats te worden op Curacao. Ik zou niet meer gaan varen maar mocht daar op de ziekenboeg gaan werken. Nou, dat wilde ik wel. Alleen het thuisfront vond het wel minder dat ik zo lang weg zou gaan. Maar omdat ze wisten dat ik toen mijn reis niet heb af kunnen maken gunde ze me dit wel. En zo vetrok ik juni 2003 naar Curaco.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In Nederland had ik al van te voren gekeken wat er allemaal te doen was, buiten het duiken wat ik niet meer mocht! Er is daar een lange afstands loopgroep, The Road Runners club Corsou,diverse fietsverenigingen, en triathlons worden er daar een aantal keren per jaar georganiseerd. Ik sloot me dus aan bij die hardloopgroep en ging fietsen bij Fietsclub Bellisima. Ik leerde daar buiten de kazerne mensen kennen die ook erg gedreven waren in de sport. In het begin moest ik erg aan het klimaat wennen en ging het lopen en fietsen nog zwaar. Maar naarmate ik daar langer zat ging het allemaal steeds beter. Zo liep ik mijn eerste 10 km onder de 50 minuten, mijn eerts halve maraton onder de 2 uur en liep ik in 2004 de marathon van New York. Door de goede training van de hardloopgroep gingen mijn prestaties alleen maar vooruit. Ik sporte daar dagelijks. De eerste triatlon die ik daar deed werd ik 11e van de dames, een jaar later op dezelfde triathlon werd ik 2e! Ik eindigde met hardlopen regelmatig in de top 3. Ik had veel plezier in de sport zodat ik het duiken niet eens miste.

December 2004 keerde ik terug naar Nederland. Ik had Nederland die 1 1/2 jaar niet echt gemist. Behalve dan mijn vrienden en familie. Maar het klimaat en de stress van Nederland heb ik geen moment gemist. Ik moest dan ook weer erg wennen. Maar ik bleef doorgaan met sporten. Ik heb in april 2005 de marathon van Rotterdam gelopen, meegedaan met de Ultimate fitness Challance en in oktober 2005 de marathon van Eindhoven. En heb ik me aangesloten bij de Atletiek vereniging in Haaksbergen.

Maart 2005 heb ik na 8 jaar de Marine verlaten en ben ik in september begonnen in Hengelo aan de verpleegkundige opleiding. Daarmee ben ik mei 2007 mee gestopt omdat ik liever in de gehandicaptenzorg verder wil. Ik werk nu sinds september 2007 bij de Twentse zorgcentra als verzorgende. En dat bevalt mij prima. Ik heb erg veel voldoening in mijn werk. Omdat ik zelf gelukkig gezond ben, en zo voor mensen iets kan doen die zelf weinig of niets kunnen doen. En ze een zo aangenaam mogelijk leven te kunnen geven.

logo

Naast mijn werk sport ik zeker ruim 10 uur in de week. In het voor en najaar probeer ik een marathon te lopen. Inmiddels heb ik er nu 7 gelopen. 27 april ga ik mijn 8 ste marathon in Enschede lopen. Daarna ga ik me weer richten op de triathlons. Mijn eerst volgende triathlon is op 25 mei op Curacao. En dit jaar staat de triathlon van Holten ook weer op het programma.

20:49 Gepost door C.Slingerland in Biografie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |